جشن نوروز

جشن نوروز يكي از دو جشن بزرگ سال و بدان سان كه گفته شد ايرانيان در اعصار كهن سال را به دو فصل گرم و سرد تقسيم مي كردند و فصل گرم يا تابستان هَمَ و فصل سرد زيمَ نام داشت.در آغاز نزد ايرانيان فصل سرما 10ماه سال و فصل گرما تنها دو ماه را در بر مي گرفت اما در گذر زمان شايد با تغيي شرايط اقليمي يا گسترش كشاورزي و گله داري تابستان هفت ماه و زمستان پنج ماه را در بر گرفت.در آغاز هر يك از اين دو فصل جشني به نام جشن سال نو بر پا مي شد:نخست جشن آغاز فصل گرم و زماني كه گله ها را به چرا مي بردند و بعد جشن فصل سرد و زماني كه گله ها به آغل باز مي گشتند.

داده هاي تاريخي گوياي آن است كه به روزگار ساسانيان نوروز نه در آغاز فروردين بلكههمانند عيدهاي مسلمانان همراه با سال قمري در فصل هاي مختلف برگزار مي شد بدان سان كه در سال يازدهم هجرت كه مبدأ تاريخ يزدگردي و مقارن جلوس يزدگرد است نوروز در 16 ژوئن يعني در اول تابستان برگزار شد و از ان تاريخ به بعد هر چهارسال يكروز عقب تر كشيده شد تا در سال 392هجري به اول حمل و در 467 هجري در بيست و سوم حوت يعني 17 روز مانده به پايان زمستان برگزار شد و اين زماني بود كه جلال‌الدين ملك شاه ساجوقي(465-485)تفويم جديد جلالي را بنا نهاد و نوروز از آن پس در اول بهار كه هنگام نجومي تحويل آفتاب به برج حمل است قرار يافت.بدين سان كه هرچهارسال يكبار را 366 روز محاسبه و پس از تكرار اين كار هر 28 سال به جاي آن كه سال چهارم را366روز محاسبه كنند ،در سال پنجم يعني آغاز سال سي و سوم اين كار را انجام دادند و از آن تاريخ سال خورشيدي 365 روز و5ساعت و 48 دقيقه و 46 ثانيه محاسبه مي شود.